x

About Us

بنیان گذاران رهگذر هفت اقلیم دیر زمانی در اندیشه بنیادی فرهنگی، هنری بودند تا به سال 1381 فلک همراهی کرد و در بخش اول شرکت رهگذر هفت اقلیم در زمینه صدابرداری موسیقی با راه اندازی استودیو ضبط بنا نهاده شد پیشینه هنری افراد استودیو و به کار گیری فن آواری روز موجب فراهم آمدن فضایی شد تا موزیسین هایی در ژانرهای متفاوت رهگذر هفت اقلیم را برای ضبط کارهایشان انتخاب کنند عزم جدی گردانندگان مجموعه و شرایط موسیقی آن دوران موجب شد که اتاق ضبط استودیو شاهد مانایی صوتی بیش از 190 آلبوم باشد.

پس از طی چند سال و تلاش های فراوان صورت گرفته و بر اساس راهبردهای تدوین شده در منشور شرکت بخش دوم شرکت با ماموریت تولید موسیقی با هدف تهیه،تولید و نشر آثار موسیقی با اندیشه فرهنگی و مستقل از نوع موسیقی ادامه راه را به گونهای دیگر رقم زد.اصلی ترین معیار انتخاب در این بخش ، داشتن ویژگیهای خاص هنری و تکنیک موسیقی تعریف شد. با این نوع نگاه می توان انتظار مشاهده آثار موسیقی در ژانرهایی بسیار متفاوت و البته ویژه با برخورداری از شاخص های ارزشی موسیقی را داشت . اندیشه ایرانی همانگونه که از نامگذاری مجموعه پیداست از یک طرف و اندیشه نوگرا از طرف دیگر موجب گردید تا آلبوم ترنج به آهنگسازی محسن نامجو در دستور کار تولید قرار گیرد. ناگفته پیداست که گزینش چنین اثری برای آغاز تولید در حالی که دشواری نشر آن آشکار بود نشان از دور نمایی ویژه داشت. و بدینگونه آثار دیگر مجموعه در زمینه تولید شکل گرفت تولید آلبومهای در زمینه هایی چون موسیقی سنتی ایران، موسیقی مقامی ، محلی و نواحی، موسیقی ملل، کلاسیک، موسیقی تلفیقی، موسیقی راک و موسیقی مدرن چشم اندازی بود که در منشور رهگذرهفت اقلیم ترسیم شده بود.در بخش سوم منشور شرکت که با برنامه ریزی دقیق از سال 1390 جهت سلیقه سازی ، ارائه آثار موسیقی فاخر برای مخاطبین موسیقی و ارتباط بیشتر مجموعه بامحصولات فرهنگی بود را طراحی و اجرا که با نام پخش رها علاوه بر آثار شرکت رهگذر هفت اقلیم آثار ناشرانی که در خط فکری این شرکت می باشند را توزیع میکند با توجه به مسیر طی شده و راه اندازی بخش اول و دوم و سوم ورود به زمینه های پژوهشی حس گردید. زمینه ای که سالها دلمشغولی بنیانگذاران و گرداندگان مجموعه بود. این امر از سال 1387به صورت تئوری شروع و در سال 1388 شکل اجرایی گرفت و تا کنون نیز ادامه دراد. پژوهش وگذر از پیچ های دشوار آن بر همگان به خصوص فرهنگ اندیشان مبرهن است اما لذت تنفس در هوای تازه ای که پژوهش آن را ممکن می سازد، شادابی طراوتی دارد که پژوهندگان آن را رها نمی کنند.

 

Rahgozar Haft Eghlim Cultural Artistic Institute